Troska.com.pl

Spędziłam dziś z Karolina dwie godziny w empiku czekając aż ta zdecyduje się którą książkę kupić. Przeglądałam kolejne czasopisma próbując zabić czas,
kiedy w rękę wpadło mi kolejne wydanie miesięcznika „Turystyka”, każda strona opatrzona była zdjęciem jakiegoś krajobrazu i szczegółowym opisem przemierzonej trasy.
Ilustracje były niezwykle zachęcające, treść artykułów również robiła wrażenie. Pomyślałam, że sama mogłabym pisać takie artykuły odkąd pamiętam wszystkie moje
polonistki zawsze twierdziły, że mam lekkie pióro. Karolina jednak szybko przerwała moje rozmyślenia stwierdzając, że znalazła dokładnie to , czego szukała.
W jej koszyku leżała książka zatytułowana „Moja podświadomość”. Karola- powiedziałam, a co Ty to znowu czytasz ? – Musze się rozwijać usłyszałam. Pewnie masz racje.
W moim koszyku wylądował miesięcznik „Turystyka”.

Obudziłam się o szóstej rano, nim zdążyłam zjeść śniadanie i umyć zęby zegarek wskazywał siódmą
pięć. Gdyby nie fakt, że zapomniałam wziąć telefon pewnie zdążyłabym na autobus. Kolejny miałam za piętnaście minut. Stanęłam na wprost kiosku spoglądając
na tytuły kolejnych gazet. Każda z nich na stronie tytułowej posiadała odniesienie do sportu np. „Schudnij 5 kg w ciągu miesiąca stosując ćwiczenia Katy Jones”,
„Sport kluczem do dobrego samopoczucia”, „Turystyka- Twój sposób na relaks i piękna sylwetkę”. Lubiłam ćwiczyć no właśnie, lubiłam. Pomyślałam o tym ilu ludzi na
co dzień czyta te słowa na okładce jednej ze swoich ulubionych gazet, i ilu z nich rezygnuje z jej przeczytania spoglądając na podobnej treści teksty piętrzące się
na każdej kolejnej stronie. Nigdy nie miałam idealnej sylwetki, mimo czasu spędzonego na ćwiczeniach poszczególnych mięśni. Sądzę , że gdybym przez kilka minut nie
spoglądała na te gazety nie czułabym się teraz tak fatalnie bo przecież sport nie każda sylwetkę uczyni doskonałą, na pewno zdrowszą, ale nie idealną.

Dzisiejszy temat poruszony na zajęciach brzmiał: „ Aktywność fizyczna, czy naprawdę warto?” . Słowa te wywołały wielką dyskusje i poruszenie wśród grupy.
Przypuszczam, że sam wykładowca był zaskoczony. Znaczna większość zgromadzonych stanowczo oświadczyła, że aktywność fizyczna powinna stanowić nieodzowną część
każdego budzącego się dnia. Okazało się na przykład, że zawsze świetnie wyglądająca Aneta spędza ponad godzinę kręcąc przed ekranem telewizora pedałami swojego
rowerku stacjonarnego, natomiast Darek wyposażył się ostatnio w nowe hantle tłumacząc, że poprzednie stały się dla niego za lekkie. Oczywiście zdawałam sobie
doskonale sprawę jak ważny w naszym życiu jest sport, ale nie przywiązywałam do tego nigdy uwagi. Kiedy wzburzone głosy ucichły, nagle z końca sali dobiegły mnie
słowa : „Turystyka to najlepszy sposób na aktywność fizyczną”. Okazało się, że nawet Iza, spędzająca każda przerwę pomiędzy zajęciami na poprawianiu nieskazitelnego
makijażu jest zagorzałą zwolenniczką propagowania aktywności fizycznej wśród zebranych. Ucieszyłam się na słowa wykładowcy stwierdzające, że dokończymy na
następnych zajęciach.

Turystyka – to słowo towarzyszy mi odkąd pamiętam. Pierwsze związane z nim wspomnienia to moje 6 urodziny, które razem z rodzicami spędziłam w górskim schronisku.
Pamiętam, że mnóstwo ludzi śpiewało mi wówczas sto lat, życząc dalszych podbojów na szlakach. Niedługo potem okazało się, ze góry to moja pasja.
Każdy weekend spędzałam poza domem, zdobywając szczyty okolicznych gór. To w górach poznałam Daniela i Kasię. Wysoki, dobrze zbudowany brunet okazał się
przewodnikiem, a pewnie wspinająca się po kolejnych skałach filigranowa Kasia była jego żona. Byli małżeństwem od 5 lat i to Daniel namówił Kasię na pierwszy wypad
w góry. Teraz nie wyobraża już sobie życia bez łąk, lasów i szczytów. Od czasu kiedy spotkałam tą dwójkę na szlaku minęło 7 lat, spotykamy się regularnie omawiając
trasę kolejnej wycieczki. To właśnie góry pozwoliły mi spotkać na swojej drodze tak niesamowitych ludzi. A turystyka stała się obietnicą dobrej zabawy.

Od dawna zastanawiałam się jak najlepiej spożytkować wolny czas. Studia i praca sprawiają, że nie mam go zbyt wiele. Zawsze chciałam mieć psa sądząc, że wówczas czas wypełnią spacery z nim. Niestety nigdy nie udało mi się namówić na to moich rodziców. Pewnego dnia, wracając z uczelni spotkałam na swojej drodze małego, czarnego kundelka. Miał okrągłe niebieskie oczy i malutkie uszy. Nie potrafiłam mu się oprzeć, po długich debatach i zapewnieniach, że będę o niego dbać nie zrzucając na nikogo innego tych obowiązków, rodzice się zgodzili. Dni z Figarem upływały nam na spacerach i zabawie. Uwielbiał biegać, niestety w naszej okolicy nie wiele było zieleni. Latem pojechałam w góry, oczywiście rodzice stanowczo zaznaczyli, że Figaro jedzie ze mną. Większość czasu upływało nam na lenistwie i górskich przechadzkach. Razem z Figarem przeszliśmy większość okolicznych szlaków górskich. Turystyka stała się naszym wspólnym hobby. Figaro nareszcie mógł szaleć do woli uganiając się za wiewiórkami , a ja znalazłam pożyteczny sposób spędzania wolnego czasu.